Αρχική

Christopher Barnett: 27 April 2016

come
cycling to towers
toppling
into
tar

believe
your book
for what

it’s worth
almost nothing
at all


 Peter Gelderloos: Τα Κοινά και η Σπάνη. Ένα μανιφέστο εναντίον

του καπιταλισμού (2012)

Ο καπιταλισμός θεωρητικοποιεί και δημιουργεί την σπάνη. Ο καπιταλισμός έχει αναπτυχτεί πάνω στην καταστροφή και την ιδιωτικοποίηση των κοινών. Όσο οι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στα κοινά, μπορούν να απολαμβάνουν κάποια αυτάρκεια και δεν μπορούν να υποχρεωθούν να πουλήσουν το μόχθο τους στους πλούσιους προκειμένου να επιβιώσουν. Για τους κοινούς ανθρώπους, ο καπιταλισμός αποτελεί ένα εκβιασμό: εργασία ή πείνα. Τα κοινά προσφέρουν μια άλλη επιλογή: αυτάρκεια συλλέγοντας τα δώρα της φύσης. Διότι η βάση των κοινών είναι το αυθόρμητο δώρο, οι άνθρωποι που ζουν μέσα στα κοινά ή από τα ίδια τα κοινά συχνά αναδημιουργούν την οικονομία των δώρων: την ανταλλαγή, την συνεργασία και την αλληλοβοήθεια ώστε να επιτευχθεί ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο. Επίσης, για το λόγο αυτό, τα κοινά αποτελούν εχθρό του καπιταλισμού.


Εrnest Mandel: Γιατί ο Κέυνς δεν είναι η απάντηση. Το Λυκόφως του

Μονεταρισμού (1992)

Οι αγαπημένοι στόχοι των νεοφιλελευθέρων όσον αφορά τις περικοπές είναι η εκπαίδευση, η υγειονομική περίθαλψη, η κοινωνική ασφάλιση και οι υποδομές, με τις αναπόφευκτες επιζήμιες συνέπειες στην παραγωγικότητα.

Αντιμέτωπο με την ανάπτυξη των διακρατικών επιχειρήσεων, το εθνικό κράτος δεν αποτελεί πλέον ένα επαρκές οικονομικό μέσο για τις κυρίαρχες ομάδες της αστικής τάξης. Έτσι, γίνεται διαρκώς μια προσπάθεια να αντικατασταθεί το εθνικό κράτος από υπερεθνικούς θεσμούς, κλασική περίπτωση αποτελούν οι διάφοροι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.


Karl Marx: Grundrisse Βασικές γραμμές της κριτικής της πολιτικής οικονομίας

(τόμος Α΄ σελ.72-74)

Τι είναι ο Ήφαιστος μπροστά στη Ρόμπερτς και Σία, ο Δίας μπροστά στο αλεξικέραυνο και ο Ερμής μπροστά στην Κρεντί Μομπιλιέ; Κάθε μυθολογία ξεπερνά και κυριεύει και διαμορφώνει τις φυσικές δυνάμεις στη φαντασία και με τη φαντασία· εξαφανίζεται λοιπόν με την πραγματική κυριαρχία πάνω σ’ αυτές. Τι θ’ απογίνει η Φήμη μπροστά στην πλατεία Πρίντινχαους Σκουαίαρ;


Stephanie McMillan: 50 τρόποι για να προετοιμαστεί η επανάσταση (2011)

 9. Ακούμε και μιλάμε στο πνεύμα της αμοιβαίας διευκρίνισης.

10. Συμμετέχουμε σε συζητήσεις για να αναπτύξουμε τις ιδέες μας και για να ακονίσουμε τις ικανότητές μας ώστε να τις εκφράσουμε καλύτερα. Επίσης βοηθάμε κι άλλους να κάνουν το ίδιο.

11. Κατανοούμε πώς να χρησιμοποιούμε, όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται, τα διάφορα ταλέντα μας, τις θέσεις μας, την ενέργεια μας και τους πόρους μας, για να εκθέσουμε την κακή, απόλυτη και μη μεταρρυθμίσιμη φύση του συστήματος.


Joanna Straughn: Για τον σοσιαλισμό και τον ατομικισμό (2012)

Τι είναι η συλλογικότητα τότε; Ποια είναι η σχέση της με την επανάσταση; Λαμβάνοντας υπόψη την κοινωνική δομή στην οποία υπάρχουν τα «άτομα» και οι «μάζες», όπου τα «άτομα» έχουν τη δύναμη και την εξουσία να δρουν και οι όποιοι κανόνες τους πρέπει να τηρούνται ή αλλιώς επιβάλλονται κυρώσεις, ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν οι καταπιεσμένοι να αντισταθούν, να διαλύσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την εξουσία είναι η συλλογική δράση. Αυτό συμβαίνει μέσα από συζητήσεις, συμφωνίες και τον σχηματισμό ισχυρών ομάδων και κοινοτήτων. Μόνο η συλλογική πίεση μπορεί να δημιουργήσει τη νομιμοποίηση για την αλλαγή με την διαμόρφωση πλειοψηφιών που είναι δημοκρατικά πειστικές και επίσης μόνο οι συλλογικές ομάδες μπορούν να ασκήσουν την απαραίτητη πίεση και να λειτουργήσουν ως συστημικός μοχλός για να αποδυναμώσουν την τάξη των καταπιεστών και να τους εξαναγκάσουν να απομακρυνθούν. Μόνο οι συλλογικότητες μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρά όργανα λήψης αποφάσεων τις οποίες παίρνουν συνειδητά επηρεάζοντας τις εμπλεκόμενες κοινότητες. Αυτό είναι ένα είδος επαναστατικής συλλογικότητας.


Χρήστος K. Κωτάκης:  Σημείωμα κριτικής: To πέρασμα από τον τοπικό ακαδημαϊσμό στον ακαδημαϊκό ολοκληρωτισμό;  Ένα μικρο-αστικό ελληνικό επίτευγμα και ο ρεαλιστικός καθρεπτισμός μίας δυστοπίας σε ουτοπία.

Παραδοσιακά, το επίπεδο ποιότητας της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι άριστο για τα ευρωπαϊκά τουλάχιστον δεδομένα. Εντούτοις, το ελληνικό πανεπιστήμιο διαχρονικά στηρίζει τους μέτριους, ως ρυθμιστική ικανότητα του δημοσίου χαρακτήρα που αφορά τον κρατικό μηχανισμό, έχοντας ως αποτέλεσμα οι άριστοι να εμπλουτίζουν το ερευνητικό δυναμικό της διασποράς, σε μακροχρόνια κλίμακα. Αυτή η έλλειψη δεξαμενής καινοτόμων ιδεών υποβάθμισε τις δυνατότητες προς αναζωογόνηση και συνεπή αναδιάρθρωση της δομικής ταυτότητας του πανεπιστημίου.


Σωτήρης Λυκουργιώτη: Μας λείπει η ηγεσία;

Ο γραμματέας της ναζιστικής οργάνωσης αγορεύει στην ελληνική βουλή με την αυτοπεποίθηση του σέρφερ που έχει τη βεβαιότητα πως καβαλά το κύμα της ιστορίας. Έχει δίκαιο και το γνωρίζει. Δεν είναι φυσικά η απουσία χαρισματικής ηγεσίας αλλά η απουσία δυναμικής στο στρατόπεδο της δική μας πλευράς. Μοιάζουμε όλοι σαν να έχουμε αποδεχτεί το μοιραίο. Η γενική ακινησία κερδίζει έδαφος. Με όρους σιωπηλής πλειοψηφίας συντελείται μια φασίζουσα αναμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων που υπαγορεύει ακόμα και σε μια έστω κατ’ όνομα σοσιαλιστική κυβέρνηση να απελαύνει όποιον δεν είναι καθαρός Γάλλος, κάνοντας χρήση μιας συνταγματικής διάταξης που μοιάζει πιστή αντιγραφή αυτών που νομοθέτησε κάποτε ο Χίτλερ. Η Γαλλία νομιμοποιεί την ήττα της.


Σωτήρης Λυκουργιώτης:  Η βροχή

 

Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή

η βροχή

που διαβρώνει ρυθμικά

το επίχρισμα των δρόμων

θα σταματήσει


Ευγενία Ρουμπέση: Ο μικρός πόλεμος (2012)

 

Μα αντέχεις γιατί είσαι φρέσκος και ξεκούραστος.

Και ύστερα και ο δεύτερος και ο τρίτος…

Ψάχνεις δροσερό νερό στα πηγάδια της ψυχής.

Και χωρίς να σκεφτείς αν για αυτή τη συγκυρία το φύλαγες τόσα χρόνια το νερό, το σπαταλάς.

Κι έρχεται ο Αλωνάρης και αρχίζεις να χάνεσαι μέσα στον λαβύρινθο της καυτερής απόφασης του Τότε


Ecological Challenges 2017: Call for papers!

Environmental movements use the slogan “System Change, not Climate Change.” It points out that international negotiations and technological innovations repeatedly fail to reduce carbon emissions levels, and that our societies need to be profoundly transformed to prevent disastrous climate change.

At the Ecological Challenges conference in Oslo, Norway 15-18 February 2017, we take this as a point of departure and focus on questions that relate to systemic change:

  • What kind of systemic alternatives are desirable and feasible in the economic, political, social, and cultural spheres?
  • What systems have to change, and why is it so hard to change them?
  • What strategies could environmental movements adopt in order to achieve system change?